Kurban; Allah c.c. ile Kurbiyyet (yakınlık) kurmak anlamına gelir. “Kurban kesmek” kavram olarak, Allah’ın rızasını kazanmaya ve O’na yaklaşmaya vesile aramak amacıyla yapılan ibadetin adıdır.

Başka bir deyişle kurban bizi Hz. İbrahim’in itaatine ve Hz. İsmail’in teslimiyetine yönlendirerek hayatın sıkıntı ve imtihanlarına karşı Rabbimize güven ve teslimiyetle, ibadet anlayışı içinde sıkıntılarımıza çözüm yolları gösteren bir kulluk görevidir.

Rabbimiz, “Kurbanların etleri ve kanları değil, sadece takvanız Allah’a ulaşır.” (Hac suresi 22/37) buyurarak kurban ibadetinde temel ilkenin et kesmek ya da kan akıtmak olmadığını, esas maksadın takvaya ulaşmak olduğunu belirtmiştir. İnsan ancak takva ile Rabbinin yasaklarından sakınma hassasiyetini kazanabilir, bu sayede manen dirilebilir. Rabbinin sevdiği şeylere yakınlık ve muhabbet takva ile duyulabilir.

Takva; Haramlardan kaçma hususunda kulun Rabbine sığınması, O’nun himayesi altına girmesidir. Mü’min, olumsuz duygu, düşünce ve arzularını Allah için kurban ettikçe Rabbinin merhamet ve sevgi ikliminde huzura kavuşur.

Kurban, doğuştan içimizde var olan paylaşım ve yardımlaşma duygularının en yoğun şekilde yaşandığı bir ibadetidir. Bu emre uyulduğunda toplumdaki varlıklı kimselerle yoksullar arasında hem ihtiyaçlar giderilir hem de yakınlaşma sağlanır. Böylelikle kurban sosyal dayanışma ve yardımlaşma örneği olarak bireyler arasındaki sevgiyi, hoşgörüyü, huzuru ve muhabbeti artırır.

Kurban aynı zamanda Allah’ü Teâlâ’ya verdiği nimetlerden dolayı şükür anlamı taşır.Mü’minler her kurban kesiminde Hz. İbrahim ve oğlu Hz. İsmail’in Allah’ın emrine mutlak itaat ve tam teslimiyet gösterdikleri o kadîm ve şerefli hatırayı anarlar ve kendilerinin de benzer bir durumda aynı şekilde itaate hazır olduklarını beyan etmiş olurlar. Bu hazır oluş Allah aşkı ile huzurda duruştur. Varlıktan geçip rızayı ilahiyi buluştur. Gerçek varlıkta kayboluştur.

İbadetler Müslüman kalma şuurumuzu diri tutan sembollerdir. Her ibadet şeklî boyutundan çok daha derin anlamlar içerir. Bütün bunlar bir gönül yüceliği yakalayıp, Rabbe yakın olmaya alışma egzersizleridir. Bir Müslümanın ömrü boyunca en büyük gayesi ve gayreti Rabbe yakınlığı yakalamak olmalıdır.

Eflani’de 19 Mayıs Atatürk’ü Anma, Gençlik ve Spor Bayramı Tiyatro Sahnesi

Özünde Yaratanı tanıma ve yaratılanı sevme olan yüce dinimiz İslam’da, kişiye Allah’la birliktelik bilinci kazandıran ve müminin zamanını manen diri yaşamasını sağlayan bir disiplin vardır. Bunun adına “Zikrullah” yani Allah’ı anmak denir. Aslında tüm ibadetler “Zikrullah” kavramı içinde ele alınmalıdır. Zikrullah; Yaratıcıyı her davranışımızın içinde bilme, hiç unutmama, her daim O’nu anma, her nefes alışımızda ve verişimizde O’nun varlık ve kudretini hissetme bilincine sahip olmaktır ki bu durum“ihsan makamı”, Rabbini görüyor ve Rabbi de her daim onu görüyor gibi yaşama bilincidir.

Kurban esasen inanan insanın varoluşunu neyle ve nasıl anlamlandırdığını sembolik bir yolla Allah’a arz etmesidir. Yüce Yaratıcıya yakınlaşma, O’na kul olmanın şuuruna erme farkındalığıdır. “Kurb” ânı, yani O’na yakın olma zamanı, Allah’ın emrine boyun eğiş, Kulluk bilincini tazeleyiştir. Hz. İbrahim ve Hz. İsmail örneğinde olduğu gibi ilâhî emirlere kayıtsız teslimiyet göstergesi, hak yolunda fedakârlığın bir nişanesidir, Allah’ın bize lütfettiklerinden onun hoşnutluğu için verebilmenin hâl ile ifadesidir.

Hz. Âişe validemiz şöyle anlatıyor: Bir koyun kesilmişti. Efendimiz sordu; “Ne kadarını dağıttınız? Geriye sadece bir kürek kemiği kaldı.” Cevabım üzerine; “(Desene ya Aişe) bir kürek kemiği hariç, hepsi duruyor, yani hepsi bizim oldu!” (Tirmizî 35) buyurdu. Buradan hareketle bizler de kurbanlarımızın bizim olmasına ve bizim kalmasına özen göstermeli, fakirleri gözetmeli, kurban etini difrize doldurarak senelik evin ihtiyacına tahsis etmemeli, ihtiyaç sahiplerine ulaştırmalıyız.

Kurbanlarımızın, Rabbimize yakınlığımıza, O’nun bize şahdamarımızdan daha yakın ve her an bizimle birlikte olduğunu idrak etmemize, yaşantımızda bu bilincin her daim farkında olmamıza vesile olması dilek, dua ve temennisi ile kabulünü Rabbimize arz ederiz