Kamu veya özel sektörde yetki sahibi olan kişilerin, kendilerine emanet edilen makamı, gücükişisel çıkar, haksız kazanç ya da özel menfaat doğrultusunda kötüye kullanmasına Yolsuzlukdenir. Yolsuzluk, toplumun adalet, ahlak ve güven zeminini yok eden yapısal bir sorundur. Tıpkı bir kanser hücresi gibi, sızdığı kurumları içten içe kemirir, zamanla metastaz yaparak tüm toplumsal bünyeye yayılır ve sistemin çürümesine yol açar.

Yetkinin Kötüye Kullanılması;kişinin kendisine emanet edilen imkânı, kamu yararı yerine şahsi ya da grup çıkarları lehine kullanmasıdır. Adına yolsuzluk ya da hırsızlık denilen bu durum çeşitli şekillerde kendini gösterir. Bir işin yapılması veya yapılmaması için menfaat sağlanması anlamına gelen Rüşvet, kuruma veya devlete ait para ya da malların yetkili kişice kendi malı gibi kullanılması anlamına gelen Zimmete Geçirme, kanun ve kuralların esnetilerek kişilere haksız avantaj sağlanması anlamına gelen Görevi Kötüye Kullanma, görevini kullanarak haksız menfaat sağlamaya zorlama anlamına gelen İrtikap, yasa dışı yollarla elde edilen paranın meşru bir kazanç gibi gösterilmesi anlamına gelen Kara Para Aklama gibi iş ve işlemlerin hepsi yolsuzluk kapsamındadır.

Toplumsal yok oluş yolundaki yaraların en derini yolsuzluktur. Bu hastalıklı virüs bulaştığı bünyeyi hızla bitirir. Toplumsal yozlaşmanın diğer adı olan yolsuzluk bireysel hırsızlıktan daha kötü ve tehlikeli bir durum, daha ağır bir suçtur. Adi hırsızlığın etki alanı ve zararı lokal iken nitelikli hırsızlığın oluşturduğu tahribat ve verdiği zayiat tüyü bitmemiş yetimi bile ilgilendiren büyük bir vebaldir.

İbni Haldun, yerinde bir tespit ile toplumların çöküş ve tükenişinin yöneticilerin lüks, gösteriş ve yolsuzluklara yönelişinde olduğunu söyler.

Peygamberimiz; “İki sınıf insan var ki, onlar düzelirse bütün insanlar düzelir. Onlar bozulursa herkes bozulur. Bunlar “Ümera”(Yöneticiler) ve “Ulema” (Alimler) dır.”(Kenzu’l-ummal, 6/30) Buyurur.

Bu iki sınıfın bozulması tuzun kokması gibidir. Kokuşmayı tuzla önleyebilirsiniz lakin tuz kokmuşsa bir şey yapamazsınız. İşin en tehlikeli olanı ise, bu kokuşmanın toplumda kanıksanıyor olmasıdır. Bu durumda yolsuzluklar normalleşir, yolsuzluğa yol bulunması ve işin kitabına uydurulması kolaylaşır.

Bugün toplumsal yolsuzluk barometresine baktığımızda ümmetin başına gelen belaların nedenini bulmakta da zorlanmayız. Hiçbir toplum sebepsiz yere zillete düşmez. Yönetsel bozukluklar ahlak tahribatına, itibar zedelenmesine neden olur. Oluşan ahlaki tahribat ise irtikâp, hak ihlali, kendine yontma, kısa yoldan köşe dönme, tarafgirlik, torpil, talan gibi toplumu temelden sarsan dinamitleri oluşturur.

Safranbolu Belediyesi Şirin-Fazlı Yeşilyurt Aktif Yaş Alma Merkezi Açıldı

Böyle durumlarda hortumcu, soyguncu, vurguncu taifenin rozetine, etiketine, amblemine, cinsiyetine, mensubiyetine bakmadan adil ve ahlaki bir duruşla karşı tavrı ortaya koymak ve bir uyaran olmak zaruret haline gelir. Kötülüğe, kirliliğe göz yumma vebalini taşımak bir Müslümana asla yakışmaz.

Bilinmelidir ki, iktidar hiç kimse için bir imtiyaz, intikam, ihtiras, istismar alanı değildir. “Bal tutan parmağını yalar” yollu yorumlarla yolsuzluklara pirim vermek, ya da “bu çark böyle dönüyor” teranesi ile kirli bir çarkın dişlisi olmak yolsuzlara alan açmaktır. “Kol kırılır yen içinde” ön kabulü ile içimizdeki kirli elleri kollamak kirliliktir, kötülüktür, işlenen suça ortak olmaktır. Harama, kötülüğe, yolsuzluğa bulaşanın kimliğine bakılmamalı, artık onun dokunulmazlığından bahsedilmemelidir.

İstikrar adına istismara ses çıkarmama anlayışı bir savrulmadır. Bugün bizler, EL-EMİN‘in ümmeti olma sorumluluğunu ne kadar taşıyabildiğimizin imtihanındayız. Bir Müslüman olarak en büyük sermayemiz eminliğimizdir, onu korumak ise en büyük sorumluluğumuzdur.

Tercihlerimiz ahiret öncelikli olmalıdır. Şimdi ve her zaman sesimiz sorumluluk bilinci ile çıkmalı, sözümüz ve davranışımız bu bilincin gereği olmalıdır. Yarın biz susacağız, ellerimiz, ayaklarımız, gözlerimiz, kulaklarımız konuşacak. O gün her şeyin kayıt altında olduğuna tanıklık edeceğiz. Hiçbir dosyanın sümen altı edilmediğini, zaman aşımına uğramadığını, evrakta sahteciliğin olmadığını göreceğiz. O günün dehşeti akılları başlardan alacak, ağızlar açık kalacak, gözleri yerinden fırlatacak. İşte o gün gelmeden, yanlışları görme, gösterme ve giderme sorumluluğumuzu yerine getirelim. Zira hepimiz O’na gidiyoruz…